subject

2011-06-02T04:10:00.000-07:00

ما مردمان سوخته بین دو حماقت حقیقتش اینست که هیچ کاری از دستمان ساخته نیست، نه زورمان به زوردار می رسد که برای ماندن و داشتن ، هر جنایت و توحش و کثافتی که بشود و نشود تصور کرد را می کند و نه توان در افتادن با جهل مظلوم را داریم که جهلش را به اسم فضیلت در اندرونی ترین لایه هایش شیاف کرده اند ، این وسط درگیر درگیریهای خودمان بلکه معنایی به این نفس کشیدن اجباری بدهیم که کاش جرأتش را داشتیم و تمامش می کردیم . از خودمان بیشتر از همه خسته ام ، هیچ کاری برای کردن ندارم و فکر می کنم هرکسی که کاری دارد جزئی از دو دسته است بی شک .رنجور در پی حفظ آبرویم هستم در پی حفظ حرمت های پوسیده ی گندیده که حالم را همیشه به هم زد ه اند

رؤیای آگاهی بخشی توهم بزرگ چپ است ، چیزی که تاریخ نشان می دهد باز تولید مداوم جهل است و حماقت

2011-05-11T10:31:00.000-07:00

2011-04-02T17:08:00.000-07:00

IDIOTEN

2011-03-14T17:33:00.000-07:00

همین جور بی وقفه دنبال چیزی می گردم که حال بدهد ، چیزی که درآن حال بدهد ، بی وقفه

سونات ویلن و پیانو بارتوک چند سال پیش حال داد ، دقیق هشت سال پیش یا نهایت بوده باشد هفت سال پیش

قبل ترش باز بارتوک حال داده بود : ماندارین شگفت انگیز

دو هفته قبل فیلمی دیدم از لاس فون تریه به اسم « دیوانه ها » کمی حال داد

به هر حال ، حال داد

2011-03-09T10:25:00.000-08:00

خسته کننده است جدی این ساحت بالای موسیقی سنتی عزیزمان ! و خسته کننده تر هم می شود وقتی مثل من بشود کسی

حال توضیح ش را ندارم

همه ی نخواستن

2011-03-07T17:07:00.000-08:00

راستش کل تلاش ها یی که کرده ام در این چند ساله سپیشیالی ! و می کنم در این چند ماهه به ویژه ! همه با حجم انبوهی از نخواستن برخورد کرده و می کنند

آلتدو دقیق نمی دانم که ریشه ی این تباهی چیست ولی می دانم که چیزیست در خودم ـ با لبخند کریهی با خودش می گوید: این شامل همه چیز میشود ، عشق که دیگر بدیهی ـ تمام روز را می توانم در پلک زدنی نابود پنداشته و هر چه که باید را نشاید بنگارم

غم دل چند توان خورد که ایام نماند

گو نه دل باش و نه ایام

چ........ ه خواهد بودن؟ رییِ لی

پ ن : ابولسن خان صبا را دوست می داریم

2011-02-05T15:24:00.000-08:00

این کیبورد این فارسی ندارد ، همین باعث شده تا میلم به نوشتن که مدتی است دوباره دارم همش در جنگ با تنبلیم که همیشه داشته ام کم بیاورد و ننویسم ، الان که دارم می نویسم می بینم که خیلی هم سخت نیست ، ، تقریبا تمام حروف را با ضریب اشتباه یکی اینور و آنور درست می نویسم ، ولی ذهنم کمی خسته می شود از این همه فکر کردن به جای حروف ، دقیقن سی سانتیمتر پشت لپتاپ یک کیبورد هست با نشانه های فارسی ، حال علم کردنش را ندارم ، آخر این باعث جابه جا کردن خیلی چیزها می شود ، کل این ماجرای میل به نوشتن آنقدر نمی تواند جدی باشد لابد ، باری به هر جهت بازی اش می کنم ، این ن و م را و ر و د را همش اشتباه می زنم ، یعنی حرف ر را با حرف د و البته که چ ج ح خ این چهار تا را هم ،بقیه ی چیزها آنقدر هم بد نیست ، فکر می کنم اگر ده خ..... دنبال ط می گشتم ، طبیعتن به شکل طبیعی نمی شد پیدایش کرد ، فکر می کنم الان دیگر خیلی خیلی بهتر شده ام ، ده خط دیگر اگر بنویسم فکر می کنم که نبودن این نشانه ها هیچ مشکلی برایم ایجاد نکند . پس شاید از این به بعد نوشتم

2010-11-16T12:17:00.000-08:00

fuer Nono

Wann soll er getötet wird

2010-05-10T03:09:00.000-07:00

so einfach kann sein . Dieses Todesjahr endet nicht . So schnell kan sein . Irgendwann entscheidet sich irgendjemand irgendjemanden zum Tod führen . warum nicht? es lebe der Führer , unserer Führer , unserer zum Tod führender Führer . das heiliger Mensch
Fünf Personen wurden gestern mit dem Tod bestraft , weil sie ... , wegen ... , dammit alle ... , aufgrund ihrer ... . Man weiß nicht , man sagt nichts , weil nichts sagen kann .
Aber irgendwann kommt die Rachezeit . es lebe der Führer bis dem Tag der Rache

2009-08-31T14:31:00.000-07:00

سالی که درخت های روستا میوه نمی داد
و همه همه را به نحس بودن محکوم می کردند
و همه می پبداشتند که نکند خودشان نحسند
سال نحسی که مگو

2009-08-27T16:07:00.000-07:00

انسان هر از چند گاه مجبور می شود به در افتادن با روح کثافت زندگی خویش ، منطق حکم به خودکشی دسته جمعی می کند و آدم منطقی چاره ای نخواهد داشت ، سرنوشت ماهم همین است ، اینک در آستانه ی نقطه ای دیگر از تاریخ این کشتارگاه صنعتی در این سرزمین فراموش شده ی پروردگاران زمین و انسان ، یا سر به تیغ جلاد باید سپرد بی آنکه خواسته باشیم یا تن می فروشیم به
به طاعونی که سراسر با ما خواهد ماند تا واپسین دم زیست . انسان حیوانی است سیاسی نه ازآنرو که شهر را می سازد ، از آنکه توان جیغ کشیدن دارد ، توان کمک خواستن ، توان بارها سر افکنده شدن .
کسی مارا نمی نگرد کسی نمی داند در این سیاه چاله چه بلائی قرار است بر سرمان بیاید و آنان که می دانند هم کاری از دستشان بر نمی آید ، تنها منتظریم ، منتظر دستور یا میلی که کی دری باز شود ، نوری بتابد که کاش نتابد و چهره های هم بند هائی که شاید آخرین لبخند انسانی را تجربه کنیم و اولین عشق را بیاد آوریم

2009-08-24T11:46:00.001-07:00

مگسی از برخورد مگس کش یک بالش کنده شد، حالا شده بود مگسی که فقط یک بال داشت ، گفتن اینکه کاش هر دو بالش کنده شده بود هم هیچ دردی را دوا نمی کرد ، مگسی که فقط یک بال داشت هم مجبور بود زندگی کند مثل مگس هائی که هر دو بالشان را داشتند ولی او مثل آنها نمی توانست زندگی کند ، فقط باید زندگی می کرد ، با خودش فکر کرد با بالی که دارد چه کار می تواند بکند ، مگسی که فقط یک بال داشت در هر صورت مگس بود و باید پرواز می کرد اما فقط یک بال داشت ، همیشه فکر کرده بود که بال هایش زیادی سبکند و میدانست وزن یک بال میشود نصف وزن دو بال پس چرا یک بال از دوبال سنگین تر بود، بی نهایت سنگین تر ، و بدتر از همه این بود که وزن سمت راست و چپ بدنش مساوی نبود ، مگسی که حالا فقط یک بال داشت یک لحظه به خود آمد ، سمتی که بال نداشت به نظر سنگین تر شده بود ، به نظرش همه چیز یک کابوس می آمد ، چند قدم راه رفت تا حالش جا بیاید ، سمت راستش سنگین تر بود ، تا جائی که بیاد داشت بال چپش کنده شده بود ، باز نگاه کرد ، بال چپش بود ولی سمتی که بال نداشت سنگین تر بود ، باز فکر کرد بال چپ وصل می شود به نصفه ی چپ بدن ، بال راست به نصفه ی راست ، همه چیز بی نهایت پیچیده شده بود با بالی که نبود ، باز فکر کرد ، درست بود نصفه ای که بال داشت سنگین تر شده بود ، خیالش راحت شد ، توی دلش به خودش خندید و خوشحال بود ازینکه این قضیه ی وزن بدنش را با کسی مطرح نکرده ، اما سمت چپ سنگین تر بود ، باز همه چیز پیچیده شد ، دوباره همه چیز را از اول مرور کرد ، شاد فکر می کرد سمت چپ سنگین تر است در حالی که سمت راست طبیعتا سنگین تر باید باشد ، مگسی که فقط یک بال داشت بی نهایت غمگین بود و افسرده و گرسنه و خسته

2009-08-24T05:55:00.000-07:00

وضعیتی که در آن بود به هیچ وجه برایش قابل پیش بینی نبود ، موقعیتی بود انگار خارج از جهانی که تا کنون در آن زیسته بود و خارج از جهانی که حتی تصورش را داشت ، جهانی نزدیک اما بی نهایت دور ، اتاقی بود بزرگ بدون پنجره با دیواررهائی تاریک ، حتی نمی دانست در اتاق کجاست ، اتاق حتما در داشت اما او نمی دیدش ، دور و ورش پر بود از مردهائی دشداشه پوش که همه همدیگر را می شناختند و بدون کمترین شکایتی گرم صحبت بودند ، یکی می گفت و بقیه می زدند زیر خنده ، دیگری از جائی که نمی دیدش جواب می داد و باز قهقه های بلند ، همه عرب بودند ، از بچگی از عربها بدش می آمد ، مثل بیشتر ایرانی ها ، مخصوصا آنجائی که او به دنیا آمده بود ، جائی در مناطق شمالی ایران که به تور طبیعی هیچ ارتباطی با عربها نداشت ، کلمات برایش آشنا بودند اما چیزی از کلیت صحبت ها نمی شد فهمید ، انگار کسی نمی دیدش ، نگاهش می کردند ولی نادیده اش می گرفتند ، داشت فکر می کرد چطور با این موقعیت جدید کنار بیاید ، شاید سالها طول بکشد ، به هر حال او آنجا بود و باید یاد می گرفت که چطور با این آدمهای جدید که هیچ نسبتی با زندگی گذشته اش نداشتند کنار بیاید ، چاره ای نبود ، همیشه شاید همین بوده ولی همیشه کم کم اتفاق می افتاد مثل به دنیا آمدنش ، فرق اصلی در سرعت ماجرا بود ، اینبار بی آنکه به او هیچ خبری داده باشند تصمیم گرفته بودند همه چیز را برایش دیگرگون کنند ، کاری که باید می کرد این بود که وانمود کند همه چیز برایش طبیعی است ، باید سعی می کرد بفهمد و کم کم صحبت کند ، داشت به چیزهائی که از قرآن یادش بود فکر می کرد ، زمانی همه ی آنرا با عشق خوانده بود ، آن وقت ها شاید خیلی از عربها بدش نمی آمد ، نفرتی بود که مدام بیشتر شده بود و حالا این وضعیت که اصلا نمی دانست چرا

2009-08-23T12:41:00.000-07:00

چیزی نمی تواند پاسخ گوی زجری باشد که انسان در جهان می کشد ، این جمله نمی تواند حسش را برساند و این آزارم می دهد ، نمی خواهم به نقد پاسخ های مذهب به معمای چرائی آفرینش انسان بپردازم ولی من را قانع نمی کند کسی که آسیب دیده ، انسانی که زجر کشیده – زجر کش شدن انسان شاید بهترین توصیف باشد ، دقمرگ شدن – انسانی که دقمرگ شده را چیزی تسکین نمی دهد و این کل این نگرش را و هر نگرش دیگری را که بخواهد با دیدی فرای واقعیت به رنج بپردازد و پاسخی روشن و ساده از روی حماقت بدهد زیر سوال می برد ، شاید روند کلی تاریخ زیستن انسانها به کم شدن درد بیانجامد ، کم شدن رنج زیستن ، بی عدالتی ، ظلم و ... اما این چیزی از بی معنائی زیستی چنین نمی کاهد ، مرگ صدام تقاص کدام یک از بیشمار جنایت هایش بود ، کدام قربانی از مرگش تسلا یافت ، جوان پانزده ساله ای که وحشیانه به او تجاوز می شود ، به او تجاوز شده است وحشیانه ، به همین سادگی بدون هیچ جوابی

2009-08-22T06:20:00.000-07:00

مرد با چهره ای نگران ایستاده ، انگار منتظر کسی باشد ، صدای ماشین ها که از روبرویش می گذرند و او بعضی هایشان را نگاه می کند ، شاید کسی قرار است با ماشین دنبالش بیاید ، پشت سرش آدمها در رفت و آمدند ، گاهی بعضی هایشان می ایستند و بعد از چند لحظه دوباره ادامه می دهند به راه رفتن ، سیگاری را از توی کوله پشتیش در می آورد و دنبال فندک می گردد یک بار همه ی جیب هایش را می گردد ، دوباره کوله پشتی را می بیند ، کمی نگران می شود و بعد دوباره جیب شلوارش را نگاه می کند ، همانجاست ، حالا با خیال راحت تر سیگار می کشد ، موبایلش را نگاه می کند آن را می گذارد در جیبش و بلافاصله دوباره درش می آورد شماره ای را می گیرد کسی جواب نمی دهد ، دوباره می گیرد ، دختری که آنور میدان ایستاده ، موبایلش را از کیفش در می آورد ، مرد دختر را می پاید ، دختر موبایلش را جواب می دهد و مرد هنوز منتظر کسی است که جوابش را بدهد ، موبایل را در جیبش می گذارد و راه می افتد ، دختری خوشکلی از رو به رو می آید با عجله ، مرد بر می گردد و از پشت نگاهش می کند ، دوباره موبایلش را در می آورد ، و زنگ می زند ، دختر با عجله دور می شود ، مرد روزنامه فروش دارد روزنامه هایش را مرتب می کند مرد می ایستد و تیتر ها را می خواند ، موبایلش را نگاه می کند
اتاق کاملا به هم ریخته است ، یک اتاق پر از نور با پنجره ای بزرگ که پرده ی توری کهنه ای دارد ، پرده به هیچ دردی نمی خورد جز اینکه پنجره لخت لخت نباشد ، تخت خواب یک نفره ای که پتوی سبز گلداری درست وسطش مثل یک کوه جمع شده و دو تا بالش بزرگ در دو طرف تخت ، زیر تخت پر است از کتاب و کاغذ که همین جور روی هم ریخته شده اند ، آنطرف کمدیست با در باز که لباسهایش را انگار بالا آورده باشد روی تخت و میز کامپیوتر با انبوهی آت و آشغال که دور تا دور مانیتور را پر کرده اند ، چند بسته سیگار ، سه لیوان در سایز های مختلف ، کلی کاغذ و مداد و خودکار و کلی سی دی که وقتی روی هم بوده اند ، وسط اتاق مرد با همان لباسهای بیرون دمر دراز کشیده و به موبایلش نگاه می کند ، بی هیچ حرکتی ، فقط نگاه می کند
صدای زنگ تلفن بیدارش می کند ، موبایلش را نگاه می کند و تند از جایش بلند می شود ، می رود به سمت آشپزخانه ، تلفن همچنان زنگ می زند ، توی یخچال انگار چیز به درد بخوری نیست ، بالا خره با یک سیب می رود به سمت تلفن ، که حالا صدای زنگش خفه شده ، سیب را با اشتها گاز می زند و همزمان لباسهایش را در می آورد و پرتشان می کند کف اتاق ، سیب را که تمام می کند دوباره می رود به سمت آشپزخانه و زیر چای را روشن می کند ، حالا فقط یک شورت پوشیده ، کنار در آشپزخانه به دیوار تکیه می دهد چشمانش را می بندد ، همه جا تاریک شده ، صدای موزیک بلند می شود ، سونات ویلن بلا بارتوک موومان سوم
توی تاکسی نشسته کنار راننده ، راننده می گوید باید از ته دل کتکشان بزنید ، پسری که پشت نشسته می گوید حاجی تو نمی آئی؟ راننده می گوید چشمشان را در بیاورید ، مرد راننده را نگاه می کند و می گوید من پیاده می شوم ، راننده نگاهش می کند و به پسری که پشت نشسته چشمک می زند و بعد نگاهش می کند و با لبخند می گوید می خواستی کجا بری؟ مرد می گوید خانه ، راننده می گوید ولی خانه ی شما که اینجا نیست ، مرد می گوید چرا همینجاست رو به روی مخابرات ، پسری که پشت نشسته بلند می زند زیر خنده سرش را می آورد جلو و به راننده می گوید حاجی ترسیده ، و بعد ناگهان مرد به راننده حمله می کند ، راننده ماشین را خاموش می کند و سعی می کند خودش را ازدست مرد نجات بدهد ، مرد پیاده می شود و شروع می کند با عده ی زیادی درگیر شدن ، همه را می زند و در می رود ، یکی داد می زند بگیریدش مادر جنده را بگیرید
با چشمان باز دارد به گلهای قالی نگاه می کند ، باز دمر ، بلند می شود و می رود دستشوئی ، توی آینه خودش را حسابی برانداز می کند ، با لبخند از دستشوئی بیرون می آید ، کمی اطراف را نگاه می کند انگار دنیال چیزی بگردد ، می رود توی اتاق و دوباره بر می گردد ، دم در کوله پشتیش را می بیند ، سیگارش را در می آورد و می رود توی آشپزخانه ، یک چای می ریزد و سیگارش را با شعله ی اجاق روشن می کند ، روی کاناپه دراز می کشد و با لبخندی که همچنان روی لب دارد به سیگارش پک می زند ، چایش را می برد و می گذارد کنار کامپیوتر ، کامپیوتر را روشن می کند و بعد باز دنبال چیزی می گردد ، چند بار خوب همه جا را می بیند ، می رود سراغ تلفن و شماره ای را می گیرد در حالیکه دارد به اطرافش نگاه می کند ، صدای زنگ موبایلش را می شنود ، گوشی تلفن را می گذارد روی میز و دنبال صدا را می گیرد ، صدا از زیر لباسهایش می آید ، با لبخند موبایلش را نگاه می کند و می رود به سمت اتاق و پشت کامپیوتر می نشیند

2009-08-21T13:59:00.000-07:00

خودم می دانم که انگلم نمی خواهد تو بگوئی ، نمی توانم عوض کنم چیزی را این بهترین و ضعیت منست ، بخدا خسته ام باور کن ، ولی توان اینکه ازینجا بروم را ندارم ، کاش ،

2009-08-20T15:48:00.000-07:00

هوووووووف ، نفس خیلی عمیق ، کاش زودتر تمامش می کردند ، همه ی این فیلم تکراری را که انگار صد بار دیده ام ، آخرین لحظه که صدای گلوله را می شنوی نباید خیلی بد باشد ، درست قبل از تمام شدن سخت ترین لحظه هاست ، قبل از راه افتادن ، و وقتی راه افتاده باشی ، برگشتن مجرمانه ترین کار است ، مثل همه ی کسانی که خیانت می کنند ، تنها کمی بیشتر طول می کشد همه جیز ، و این دقیقا بزرگترین خیانتی است که مجرم می کند به خودش ، دقیقا به خودش بیشتر و نه هیچ کس دیگر ، نمی نویسم فردا ، همین الان
نمی خواهم با سکوت همراه کسی باشم که ازو می ترسم

2009-08-19T15:59:00.000-07:00

دوباره همه ی آن حرفهای همیشگی از همان کارهای خفنی که با هم باید بکنیم ، و من هم بدون اینکه یک کلمه را هم فهمیده باشم تائید می کنم ، آره ، خیلی خفنه ، وحشتناکه ، و بعد این پیشنهاد که مکالماتمان را ضبط کنیم ، شوکه می شوم ، طبق تعریف خاص خودم ، همه ی ماها لمپنیم ، و این از جاکش هم به نظرم بدتر است ،کمی از هر کاری که بشود کرد برای ثانیه به ثانیه تا آخری که همیشه از آن ترسیده ام ، دوستم می گفت من همه ی مزه ها را چشیده ام و این خیلی کارم را سخت می کند در انتخاب اینکه اگر دوباره زندگی کنم چه جوری باشد ، چیزهای خوب واقعا خوبند ،ولی نمی ارزد که آدم به خاطرشان خیلی سختی بکشد ، خب این یعنی لمپن ، یک لمپن بزرگ جاکش ، شاید اگر آلمانی بودم این تور نبودم ، شنیده ام آلمانیها مثل ما نیستند ، راستش آدمهای فاسبیندر از آدمهای مجید مجیدی و حاتمی کیا به من شبیه ترند ، حتی آدمهای دور و برم هم مثل آنها شبیهم نیستند ، هانا شیگولا دقیقا همان دختری است که می توانستم عاشقش باشم و او ازین قضیه برای آزار من نهایت استفاده را می کرد ، مثل همان کارهائی که ناز نقاش می کرد یا نیلوفر ، من خودم خدای آزار جنسی بودم ، شاید همه ی این چیزهائی که می کشم به خاطر لذت بیش از حدی است که مادرم برده ، این جمله گاهی به این شکل و بیشتر به شکل گناه بزرگی که مادرم کرده ، همیشه با من می ماند، منظورم از خدای آزار جنسی آنجوری نبود که به نظر می آید ، دیگر راستی راستی بدم آمده از این جور صحبت کردن ، نه من نه هیچ کدام از ما کاری جز همه ی آنچه که میتوانستیم نکرده ایم ،همین

2009-08-16T14:43:00.000-07:00

از کجا
به دنبال
چی؟
بی نشانی
تبدار
و
مست

2009-08-13T08:52:00.000-07:00

خب خوب که سرد شده ایم همه ، یعنی من شاید درست مثل قبل و البته با همان نفرتی که داشتم ، مدام ذهنم دنبال این است که پیش بینی کند همین چند لحظه ی قبل درست وقتی که ماکارونی های چسبیده به بشقاب ها را با نفرت می کندم به مرگ آقای فلان فکر می کردم که اگر الان بشود خوب است یا نه ؟ آخرش هم وقتی که ظرفها را با احساس پیروزی توی کابینت می چیدم هنوز نتیجه ای نگرفته بودم ، نکته ای را در مورد خودم فهمیده ام اینکه همه ی کارها را هر روز نمی کنم خیلی بد است ، هر چند روز پشت سر هم فقط یک کار را می کنم تا اینکه حسابی خسته می شوم و بعد می روم دنبال بقیه ی کارها ، البته این نکته را خیلی وقت است که می دانم ولی خب نتونسته ام برایش راه حلی پیدا کنم ، احمقانه ترین کار این است که یک برنامه ی روزانه داشته باشم ، عمرا اهل برنامه ی روزانه داشتن نیستم ، مشکل زیاد دارم بهتر است به مشکلات زندگیم فکر نکنم ، و آخرین نکته که الان می نویسم این است که از این خراب شده بروم بهتر است ؟ یا نه ؟ کسی به دادم نمی رسد هیچ وقت

2009-07-25T01:52:00.000-07:00

ساعت یک ظهر روز شنبه ، هر روز وقتی از خواب بیدار میشم ایده های خوبی دارم ، امروز با کلی انرژی درونی برای خواندن بیدار میشوم ، حافظ

2009-07-24T16:39:00.001-07:00

hvck

2009-04-14T08:59:00.000-07:00

اصلا خبر نداشتم که چرا به این پادگان منتقل شده ام یا اصلا چرا من در یک پادگانم ، با خودم می گفتم من کارت پایان خدمت دارم ، پس سرباز نیستم ، از قرار معلوم من افسر جانشین یک گروهان بودم ، فرمانده ی گروهان از دوستان نزدیکم بود ، وقتی دیدمش خیالم کمی راحت تر شد ، اتاقم را نشانم دادند در حقیقت مطمئن نیستم که کسی نشانم داد یا از قبل می دانستم این اتاق برای من در نظر گرفته شده ، اتاقی به اندازه ی یک تخت که سه طرفش پنجره داشت ، یکی به اتاق فرمانده ی گروهان که دوست قدیمیم را در آن می دیدم که روی یک صندلی نشسته بود ، پاهایش را روی میز جلویش انداخته بود و با چیزی مثل موبایل یا یک سی دی پلایر سرش را گرم کرده بود ، صدایش کردم ، انگار نمی شنید ، توی گروهان کمی قدم زدم و وارد آشپزخانه ئی شدم با کلی مواد غذائی ، از این که سربازان خودشان باید آشپزی کنند متعجب شدم و فکر کردم که اینکار باید برایشان لذت بخش باشد ، نخواستم کسی من را ببیند ، هنوز اعتماد به نفس رو در رو شدن با سرباز ها را نداشتم ، وارد اتاق خودم شدم ، یکی از سرباز ها آنجا بود ، از دیدن من کمی هول شد و همین کمی اوضاع من را بهتر کرد ، گفت نمی دانستم شما آمده اید ، گفتم در این مورد به سربازان چیزی نگو ، اسمش را پرسیدم ، جواب داد یک لقمه نان ، خنده ام گرفت ، این نمی توانست یک اسم باشد ، گفتم واقعا ؟ خندید و تائید کرد ، پسر بچه ای بود سبزه و استخوانی ، به نظرم خیلی جذاب آمد ، هم خودش هم اسمش ، فکرم را حسابی به خودش مشغول کرده بود یک لقمه نان ، چند دقیقه که گذشت احساس کردم می توانم عاشق یک لقمه نان بشوم ، این یک تمایل هم جنس بازانه بود به هر حال شرایط بهتر از آن چیزی بود که اولش فکر می کردم

2009-04-07T15:07:00.001-07:00

دمر دراز می کشم روی تخت ،پتو را تا بالای سرم از پشت می کشم روی سرم ، یک دسته کاغذ سفیدی را که یادم نیست کی روی تخت کنار بالش گذاشته بودم جلویم می گذارم ، همه چیز را جور کرده ام که چیزی را بنویسم ، چیزی که باید نوشته شود ، می خواستم توی کامپیوتر بنویسم حسش نبود ، حس عجیبی دارم ، شبیه وقتی که احساس می کنی عاشقی ولی نه دقیقا همان حس
یک قلپ چای می خورم و سعی می کنم تمام وجودم را در اختیار داشته باشم ،بهترین لحظات همین ها هستند لحظات بی ثمر مطلق بدون اتلاف وقت برای هیچ چیز ظاهرا با اهمیتی ، یک سیگار روشن می کنم و وضعیتم را که برای چای خوردن به هم ریخته بود درست می کنم یک جور دمر متمایل به چپ ، مثل سالهای مدرسه که دفتر هایم را با زاویه ای متمایل به چپ جلویم می گذاشتم ، همیشه اول سال با کلی نظم و ترتیب تا یکی دو هفته ، با خط کش و مداد های رنگی ، مداد سیاه برای سوال ها و قرمز برای جواب ، بعد از دو سه هقته نقاشی ها شروع می شد ، دفتر ریاضی دفتر فارسی تاریخ جغرافی همه و همه می شدند دفتر نقاشی ،غیر از خود دفتر نقاشی که هیچ وقت تویش نقاشی نمی کشیدم ، اغلب توی دفتر نقاشی می نوشتم ، چرت و پرت هائی که باید پاره می شدند و گر نه همه چیز به خطر می افتاد ، سیگار را خاموش می کنم با نگاهی پر از حسرت که چه زود تمام شد ، قبل از روشن کردن سیگار بعدی باید تمامش کنم ، می خواهم سیگار بعدی درست دم خوابیدنم باشد ، می خواستم از حسی که دارم بنویسم ، حسی که دقیقا بعد از ، قفل می کنم ، چطور باید بنویسمش ، گفتن بعضی چیز ها سخت است و شاید درست هم نباشد ، شاید گفتنش کل حسم را از بین ببرد ، لذت بزرگم در این لحظه را نمی خواهم از دست بدهم ، هر وقت یادش می افتم نفسم تند می شود ، صدای قلبم را می شنوم ، مثل همین الان که دارم باز می بینمش ، ولی ترجیح می دهم ننویسمش ، چیزی را که شاید کل زندگیم را دنبالش بودم و حاضرم دوباره دنبالش باشم تا دوباره پیش بیاید ، بهتر است خرابش نکنم ... ء

سه تار خالی

2009-04-01T17:14:00.000-07:00

ye setare gardan deraze mafluk

2009-02-16T14:29:00.000-08:00

نمی دانم دقیقا می خواهم چه بگویم ، نوشتنم از سر دردیست که در حال حاضر دارم می کشم و از اضطراب شدید یک بعد از ظهر نحس ، درست اندک زمانی بعد از آخرین لبخند های تصنعیم میان جمعی بی تعلق وکمی مانده تا دار و دسته ی پاکیزه ی دیگری از راه برسند ، آنچه که می بینم رنجهایشان است چیزی که برایم می گذارند ، اشتیاقشان را برای این دید و بازدید مسخره نمی فهمم ، برای این با هم بودن پر از نکبت من های مبتذلشان ، زند ِِِِِِِ ِ ِ ِ گیییییییییییییییی ، ز ِ ن ، دِ ، گگگییییییییییی ، سنگین ترین کلمه ای است که می تواند باشد ، چیزی که می گذرد بی هیچ خواستی ، هر روز بدترین لحظه ام لحظه ی بیدار شدن است ، روز شدن برایم هیچ معنائی ندارد و سوالی که هر روز تکرار می شود چه کار باید کرد برای عبور به صرفه ی این لحظات سنگین
بیشتر وقتها فکر می کنم به اینکه همه چیز جور دیگری می توانست باشد انسانی تر کلمه ی مبهمی است اما حسم این کلمه را تائید می کند در حالیکه هر چیز انسانی گه ترین چیز ممکن است ، وظیفه ی سنگینی است عبور از این تناقض وحشتناک ، من همه مادر ها را دوست دارم و همه زنها را و همه ی پدر ها برایم قابل دلسوزیند ، همه زبانها زیبایند وقتی صحبت از سیب زمینی و پیاز باشد وقتی صحبت از بازی باشد از همسایه ای که امروز زائیده از پیرمردی که استاد نواختن موسیقی بوده و در آخرین اجرا مست مست از پا در آمده ، این احساس مرگبار از کجا آمده این کسالت گسترده در تمام لحظات ، جدا دوست دارم تنها باشم

راحت تر

2009-02-08T16:38:00.000-08:00

همه چیز ردیف شده تقریبا ، بالاخره آنتی ویروس هم به روز شد و همان اول کار یک تروجان کشف کرد ، تروجان لعنتی از کجا آمده بود نمی دانم ، خنده دار است این وضعیت ، سیستم ویروس تولید می کند تا آنتی ویروس بفروشد ، یک عده علاف هم از این قبل صاحب پولی می شوند ، کثافتی که ضررش به من و امثال من بدبخت می رسد نه به آن کمپانی ها و صاحبان کله گنده شان ، همه چیزهمین تور است ، آخر یک عده عرب مسلمان پاپتی سوسمار خور کجا می توانند صاحب تشکیلاتی مثل القاعده و طالبان شوند اگر ... بگذریم ، قراری گذاشته ام که هر شب بنویسم ، هر چه دلم خواست ، اینجا مخاطبی نداردم ، امیدوارم تا آخر هم همین جور بماند ، نوشتن همین و تمام ، این اسم کتابی است شاید رمانی ، نمی دانم ، از مارگریت دوراس ، آنوقت ها دلم می خواست بخوانمش ولی هیچ وقت نخواندم عوضش عاشق را خواندم ، فکر می کنم شاهکار بود ، کاش می شد یک بار دیگر بخوانمش می خواهم ببینم چرا آنقدر دوستش داشتم ،ولی هر چه بود شروع یک چیزی بود ، کشف یک جور دیگر رمان و داستان ، این قضیه برای هجده سالگی است فکر کنم ، شعر های شاملو هم حسش برایم همین است ، یک بار باید بخوانمشان ،
میلادت مبارک
ای واحد آماری
ای قربانی کاهش نوزاد مرگی

2009-01-25T16:49:00.000-08:00

اصولا آدم کم صحبتی بوده ام همیشه ، از بچگی همین جور بوده ، البته این کاملا نظر آدمهائی است که با من ارتباط داشته اند ،خودم فکر می کنم زیادی حرف می زنم و فکر می کنم بیشتر کلماتی که تا حالا از دهن من در آمده هیچ ربطی به خودم نداشته اند ، ارتباط آنها بیشتر فکر می کنم با آدمهائی بوده که طرف صحبتم بوده اند یا حتی به آنها هم هیچ ربطی نداشته و فقط تصوری بوده که من داشته ام از چیزی که می تواند برایشان جذاب باشد ،مثلا امشب کلی راجع به میشل پلاتینی و زیدان حرف زدم و این وقتی بود که سر شام داشتیم با رضا فوتبال می دیدیم نمی دانم چرا کاملا الکی گفتم پلاتینی شاید در حد زیدان بوده و ادامه دادم آن وقت ها خب بازی فوتبال مثل امروز نبود ، شرایط تیم فرانسه با امروزش فرق داشت از همین جا بحث رفت به بچگی من و اینکه کاملا سکسی فکر می کرده ام و همه ی این حرفها همان وقت که از دهنم در می آمدند با این سوال همراه بودند که اینها را باید بگویم یا نه ، فکر می کنم تمام جملات امشب را چند بار دیگر هم گفته باشم شاید حتی با خود رضا دو سه بار دیگر پلاتینی و زیدان را با هم مقایسه کرده باشم و حتی شاید نتیجه ای که در دفعات قبل می گرفتم کاملا بر خلاف آنچیزی باشد که امشب گفتم
کل این قضیه از یک مکالمه ی تلفنی شروع شد با دختری که فکر می کنم از شبیه ترین آدمها به من باشد ، هردو بعد از خنده ی اولیه که کاملا پر از محبت بود خلع سلاح شده بودیم ، هیچ حرفی نمانده بود چون هر حرفی برای جفتمان یک خلا بود ، خلا ارتباط واقعی ، در حقیقت هر حرفی مارا به بازی همیشگی همه ی آدمها می کشاند و کل علت وجودی رابطه را از بین می برد ولی انگار ناچار بودم از اینکه بگویم چه خبر ؟ تعریف کن ؟ و او شروع کرد به تعریف کردن همه ی آن چیزهائی که نه برای او دیگر مهم بود و خداحافظی سردی که شاید جفتمان را از همیشه خسته تر می کرد

2009-01-10T16:55:00.000-08:00

چند ماه مانده تا سی سالم شود ، راستش در عین اینکه وحشتناک دچار بحرانم از این لحاظ ، هیچ جور دیگری هم نمی توانم باشم ،خب گذشت هر جوری که بود ، مثل کلاسی که با نمره ی نه چندان راضی کننده ای پاسش کرده باشی ، اغلب وقتها یک بی حسی شدید دارم ، نه خوب نه بد ، نه خوب بوده نه بد ، مهم نیست ، مهم نبوده هیچ وقت ، راستش در آستانه ی سی اگر بخواهم کمی منطقی باشم دیگر چیز زیادی نمی خواهم ، کمی اطرافم را خلوت تر کنم و چیز هایم را جمع و جورتر ، خانه ای یک اتاقه با حمام و دستشوئی در یک محله ی وسط شهر نه خیلی بالا نه پائین ، شاید کمی زیاده خواهی باشد اما حمامش وان داشته باشد

2008-11-04T07:59:00.000-08:00

جسمی که در آن شنا می کردم تا همین یک دم پیش،بالا می آید با بوی زهم ، دردمند، می افتد سنگینیش بر تمام وجودم ، فرار می کنم به بهترین جای دنیا ، لزج و داغ ، پدر ، بوی سمجی که حالا حالاها می ماند در ته حلقم ، مرداد گرم ، کل خانه را این بو گرفته تا اردیبهشت که من می آیم با همین بو ، در باز می شود ، می بینمش با سوالی که در نگاهش هست؟ می پیچم با لبخندی کاملا مصنوعی و چرائی در ذهن خودم ، تا همین چند دقیقه قبل جان می کندم تا ته ، که برسانم خودم را ، به چیزی که اکنون حتما رسیده ام ، هیچی که مدام دوباره می زاید در درونی ترین حفره هایم انگار ، هر بار خسته می گویم : تمام شد برای ابد .ء

آنارشیست بی خطر

2008-10-30T06:07:00.001-07:00

از یک خانواده ی متوسط شهرستانی ، پدر و مادر معلم ، مادر معلم کلاس پنجم ابتدائی معلمی که در کارش موفق است و تقریبا بهترین معلم شهرستان ، پدر یک پیشکسوت کشتی است ، خوش نام و تا حد خودش موقر ، اینجا همه چیز طبقق یک روال کیری اداره می شود ،شاید نکته های عجیب زندگی آینده از همین سالهای آغازین شکل می گیرند ، وقتی همه چیز در حد متوسط است تمایل به افراط شکل می گیرد ، نمی دانم از کی ولی تا یادم می آید ضد خانواده بوده ام ، و این دقیقا به دلیل یک خانواده ی به ظاهر خوب است شاید ، چیز دیگری که باید بگویم وجود یک ریشه ی هنری در خانواده است ، پدر بزرگ مادریم نقاش بوده ، و پسر ها و نوه ها همگی تمایلی به نقاشی ، موزیک و خوشنویسی دارند ، البته که همه چیز باز متوسط ، پدر بزرگ که قبل از من مرده بود اما دائی هایم در من استعداد می دیدند و این خودش در آینده نقش بزرگی پیدا می کند ، به همه ی این وضعیت سنندج هم اضافه می شود،از آن شهرهائی که مالیخولیا یش به هیچ وجه آدم را رها نمی کند ، سنندجی بودن یعنی معتدل نبودن ، می شود در کومله این را دید در مکتب قران ، در دراویش ، در لات های چاقو کشش ، پرویز شعبانی و حکایت هایش هنوز هم که هنوز است در زندگیم وجود دارند،اینجا واقعا تفاوت دارد با همه جا ، الکل یک ارزش است و هر که بیشتر بخورد یک قهرمان و کسی که نخورد امل و سوسول، وقتی مستی باید عربده بکشی ،در رفتن از اینجا امکان ندارد ، یک سنندجی همیشه سنندجی می ماند ،سالهای راهنمائی و دبیرستان به جای عشق و عاشقی به سیاست می گذرد رفت و آمد با کمونیست ها با وهابی ها با دمکرا ت ها ، نصف شب هائی که از کوچه های تنگ و تاریک بعد از بحث های شدید با آدمهائی که حداقل بیست سال از من بزرگتر بودند ، با ترس از گرفته شدن و برخورد پدر و مادر به خانه بر می گشتم ، همه چیز دست به دست هم می دهد تا من را یک مخالف بار آورد ، یک لمپن، لمپنی از جنس سنندجی با کمی چاشنی هنری روشنفکری،تمایل به الکل ، یک سیگاری شدید و در نهایت همان چیزی که باید یک آنرمال تمام عیار،آنارشیست بی خطر